بیوگرافی

با چشمانی که همیشه اندکی دورتر از افق را می‌نگرد، در جستجوی واژه‌های گمشده‌ هستم که میان نفس‌های باد و خاطره‌های فراموش شده رها شده‌اند. طبیعت زیبا و خشن زاگرس اولین قافیه‌های زندگی را به من آموخت: قافیه‌ی کوه با ابر، قافیه‌ی دریای بی‌قرار با سکونِ ماهی‌گیرِ پیر. قلمم گاه تند و تیز است، چون تیغی که پوست روی واقعیت را می‌کَند، و گاه نرم و ملایم، چون دستی که بر موی سپید خاطره می‌کشد. شعر برایم نفس کشیدن است، نه نفس‌نفس زدن. https://tarhani68.blogfa.com