دفتر : دفتر شعر من

تاریخ ایجاد : 1397/7/22

شعر خدا

سروده ی: محمدعبدالله بارکار(منظر) ــــــــــــــــــــــــــــ شـــعرِ خــدا . . . ! خُدا شـاعر شد و گفت از جهانی تا بفهمی که . . ./ سرود این شعر خود را تا بخوانی تا بفهمی که . . . چــه زیبــا اوّلیــن بیتش سُــرود: ای آدمیـــزادم!/ تو را مـن مـی پرســتیدم زمانی تا بفهمی که . . . به عشـقت شـاعـری کـردم جهانـی را سـرودم تـا/ بگــویم عاشــقم بـا هـر بیــانی تا بفهمی که . . . دو دربِ خانـه ام، پِلک اسـت، بازش کن! بیـا داخـل/ زمینـم، فرش و سـقفم، آسمانی تا بفهمی که . . . به ذوق از آسـمان هـر شـب به زیـر آیَـم بیــا بالا/ بـه بامـم مـی گــذارم نردبــانی تا بفهمی که . . . مـن آن زیباتــرین نـــورم کـه از بالا می افتـم در/ دلـی آزاده بــا هــر دودمـــانی تا بفهمی که . . . خـدا هسـتم ولـی پیــراهنِ مخلــوق مـی پوشـــم/ چـو باران می چَکَـم از نـاودانـی تا بفهمی که . . .! اگـر رودی شـوی قطعاً منــم دریـاتریــن هســتم/ شُـدم باغـی که باشــی باغبـانی تا بفهمی که . . . دو تا لشـکر درونت سـخت می جنگـد هر از گاهی/ کُنــَـم مابینِشــان پـا در میـــانی تا بفهمی که . . . نَمـانْدی بر سـرِ عهـدت زمیـن خـوردی به اِغفـالی/ چه میشُد در بهشتت خوش بمانی تا بفهمی که . . .؟ اگـر دانســتنت گاهـی تو را از مــن برانـَـد وای!/ همــان بهتــر نَبینــی و نَدانــی تا بفهمی که . . . در و دیــوار دنیــا را غــزل پوشــــانــده ام آدم!/ نوشــتم عشــق را با هـر زبانـی تا بفهمی که . . . چنـان کوهی شـُدم ابـری و می بـارم از این دوری/ که هر اَشـکَم شَـوَد آتشـفشـانی تا بفهمی که . . . جهـان را نـذر کــردم مـن بدانــی منتظــر هسـتم/ بیــا با مـن بمــان ای جــاودانی تا بفهمی که . . . محمدعبدالله بارکار(منظر) https://T.me/manzarpoems ــــــــــــــــــــــــــــ


ثبت نظر برای این شعر فعال می باشد .
نظرات ثبت شده این اثر نیاز به تایید صاحب اثر دارد .


نظرات و انتقادات کاربران

تماس با ما

آدرس : خیابان ستارخان ، قبل از پل شیخ فضل الله ، کوچه نیلوفر ، ساختمان گلها ، طبقه دوم جنوبی ، واحد 5

تلفن : ۴۴۲۸۰۰۵۸-۰۲۱

فکس : ۴۸۲۸۰۰۵۹-۰۲۱

ایمیل : info@hamsoraei.com
آمار بازدید

امروز : 256

دیروز : 271

هفته پیش : 2219

کل : 525136

هم سرایی(اقتراح) نوعی سخن منظوم ِ مبتنی برمشارکتِ ذوق ها وقریحه ها حولِ یک اندیشه یا خیال شاعرانه است که ازسوی یک تن پیشنهادمی شود وبه فعالیتِ خلّاقانه ی جمعی می انجامد.به سخنی دیگر،این شیوه سخن، سُرایشی جمعی وهم خیالیِ گروهی با درونمایه ومضمونی یگانه است.

 

تمام حقوق برای سایت همسرایی محفوظ است. 1398